دوستت دارم پریشان‌، شانه می‌خواهی چه کار؟

دام بگذاری اسیرم‌، دانه می‌خواهی چه کار؟

تا ابد دور تو می‌گردم‌، بسوزان عشق کن‌

ای که شاعر سوختی‌، پروانه می‌خواهی چه کار؟

مُردم از بس شهر را گشتم یکی عاقل نبود

راستی تو این همه دیوانه می‌خواهی چه کار؟

مثل من آواره شو از چاردیواری درآ!

در دل من قصر داری‌، خانه می‌خواهی چه کار؟

خُرد کن آیینه را در شعر من خود را ببین

شرح این زیبایی از بیگانه می‌خواهی چه کار؟

شرم را بگذار و یک آغوش در من گریه کن‌

گریه کن پس شانه ی مردانه می خواهی چه کار؟

به تو عادت دارم
مثل پروانه به آتش، مثل عابد به عبادت
و تو هر لحظه كه از من دوری، من به ویرانگری فاصله می اندیشم
در كتاب احساس واژه فاصله یك فاجعه معنا شده است
تو توانایی آنرا داری كه به این فاجعه پایان بخشی

نیمکت چوبی کهنه نم گرفته زیر بارون
زیر سقف بی قرار شاخه های بید مجنون
ابر بی طاقت پاییز مثل من چه بی ستارست
مثل من شکسته از این نامه های پاره پارست

تا تو هستی زندگی هست
عاشقی هست
حرمت شقایقی هست
تا تو هستی لحظه ها همه عزیزن
دیگه هرگز نمیزارم اشکا از چشات بریزن

——————————————————–

شبي غمگين تر از شبهاي فرهاد
به ياد لحظه هاي رفته بر باد
به ياد سروهاي سبز و عاشق
نشستم گريه کردم تا شقايق
صدايم يک نيستان بي قراري
غروب و حسرت و چشم انتظاري
به يادت اي عزيز نازنينم!
شبي تنها و خاکستر نشينم
از آن آتش که شب را شعله ور کرد
چه بر جا مانده جز خاکستر سرد
شکفته ياد گل در گريه هايم
پر از حرفم اگر چه بي صدايم
به سوگت اي چراغ خانه ي دل
چو کولي مي روم منزل به منزل
که تا شايد ز تو يابم نشانه
ز تو اي شاعر هر چه ترانه
تو را مي پرسم از اندوه مهتاب
که مي گريد به روي بستر آب
تمام چشم را من جستجويم
مگر يابم تو را در روبرويم
به جان جوشم که جویای تو باشم
خسی بر موج دریای تو باشم
تمام آرزوهای منی، کاش،
یکی از آرزوهای تو باشم
(شفیعی کدکنی)

www.jokevasms.com 

پيداست هنوز شقايق نشدي …
زنداني زندان دقايق نشدي …
وقتي که مرا از دل خود مي راني …
يعني که تو هيچ وقت عاشق نشدي

www.jokevasms.com

زرد است که لبريز حقايق شده است …
تلخ است که با درد موافق شده است …
شاعر نشدي وگر نه مي فهميدي …
پاييز بهاريست که عاشق شده است

www.jokevasms.com

پيداست غم عشق تو از رنگ نگاهم

                                                سوگند به چشمان تو حاشا شدني نيست

                                                بي مرحم اعجاز نگاه تو عزيزم

                                                اين کهنه ترين زخم مداوا شدني نيست

                                                بعد از تو نبندم دل به کس اري

                                                عشق دگري در دل من جا شدني نيست

    
                                                   مي خواهم و مي خواستمت، تا نفسم بود .
                                                   مي سوختم از حسرت و عشق تو بَسَم بود .

                       عشق تو بَسَم بود، كه اين شعله بيدار
                       روشنگر شب هاي بلند قفسم بود .
                                                              
                                                    آن بخت گريزنده دمي آمد و بگذشت
                                                    غم بود كه پيوسته نفس در نفسم بود .

                        دست من و آغوش تو ، هيهات ، كه يك عمر
                        تنها نفسي با تو نشستن هوسم بود

                                                  سيماي مسيحائي اندوه ، تو ، اي عشق
                                                   در غربت اين مهلكه فرياد رسم بود .

                         لب بسته و پر سوخته ، از كوي تو رفتم
                          رفتم ، به خدا اگر هوسم بود ، بَسَم بود .

                                                پيداست غم عشق تو از رنگ نگاهم

                                                سوگند به چشمان تو حاشا شدني نيست

                                                بي مرحم اعجاز نگاه تو عزيزم

                                                اين کهنه ترين زخم مداوا شدني نيست

                                                بعد از تو نبندم دل به کس اري

                                                عشق دگري در دل من جا شدني نيست

                                                 باور بکن اين زندگي اندر منظر من

                                                 بي منظر چشم تو زيبا شدني نيست

                                                 افسرده ترين است دلم بي تو بهارا

                                                 اين باغ خزان ديده شکوفا شدني نيست

                                                  يخ بسته وجودم ز زمستان جدايي

                                                 برف غمت از دشت دلم پا شدني نيست

                                                  گفتم ببرم خاطره ي عشق تو از ياد

                                                  هر چند که کوشيده ام اما شدني نيست

                                                 ديريست به دنبال تو ميگردم و افسوس
 
                                                  اين گمشده انگار که پيدا شدني نيست…